71 70 Εργασίες Μαθητών Εργασίες Μαθητών ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι Αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες Ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου Λησμονημένα λόγια..., λόγια..., όνειρα… Ρασκόλνικοφ: Εγώ είμαι φοιτητής. Λόγω φτώχειας αναγκάζομαι να εγκαταλείψω τις σπουδές μου. Ζω σ’ ένα μικρό καμαράκι στην Πετρούπολη. Η μητέρα μου μού στέλ- λει όλα σχεδόν τα χρήματα από τη σύνταξη της. Κατάντια. Η αδερφή μου δουλεύει ως γκουβερνάντα σε μια πλούσια οικογένεια. Άθλιες συνθήκες, άθλια ζωή. Σ’ έναν κόσμο τόσο πικρό. Ο πόνος κυριαρχεί παντού. Έψα- χνα απεγνωσμένα μια λύση. Για όλα. Μια διέξοδο, κάτι να με βγάλει από τη μιζέρια μου, από την τραγική καθημερινότητά μου. Γιώργος: Κι εγώ κάποτε είχα τη δύναμη της πίστης, είχα όνειρα. Νόμιζα πως θα τα κα- ταφέρω. Πέρασαν χρόνια από τότε που η οι- κογένειά μου διαλύθηκε. Οι γονείς μου τα έχασαν όλα όταν ήμουν μικρός. Ο πατέρας μου αυτοκτόνησε για τα χρέη του, η μάνα μου μαράζωσε για τον ξεπεσμό μας… και εγώ… νόμιζα πως είχα τελειώσει. Ό,τι είχα ονειρευτεί ήταν πια καταδικασμένο. Γυναίκα από τη Σονάτα: Ξέρω… Όνειρα που παρέμειναν για πάντα όνειρα και πια στοι- χειώνουν βασανιστικά το μυαλό. Κάποτε υπήρξα κι εγώ νέα, όμορφη. Ντυνόμουν ωραία. Έγραφα στίχους. Τώρα πια είμαι ηλι- κιωμένη γυναίκα. Ζω σε ένα σπίτι ερειπω- μένο, παλιό, ετοιμόρροπο. Τα καρφιά ξεκολ- λάνε, τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό, οι σουβάδες πέφτουν. Άρχισα να ταυ- τίζομαι με τη ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα. Πνίγομαι… Θέλω αέρα… Θέλω επιτέλους να μιλήσω με κάποιον άνθρωπο! Πολυδούρη: Είσαι μόνη. Πόσο σε νιώθω. Το ίδιο μόνη είμαι κι εγώ. Κι όσο σκέφτο- μαι πόσο διαφορετική ήταν η ζωή μου όταν ήμουν μικρή… Έκανα τόσα πολλά όνειρα… Μεγάλωσα σαν μικρή πριγκίπισσα. Ήθελα να βρω τον πρίγκιπά μου. Θα ήταν ο ιδανι- κότερος σύντροφος. Ίσως μια μέρα και να κάναμε οικογένεια. Ίσως να κάναμε και παι- διά. Θα ήταν οι καρποί του έρωτά μας. Ποιος να το φανταζόταν! Εγώ με παιδιά! Απίστευ- το σενάριο για το φιλελεύθερο και ανυπό- τακτο πνεύμα μου. Και όμως… μια μέρα τον βρήκα! Δουλεύαμε μαζί στη Νομαρχία. Ήταν καινούργιος. Δούλευε σε άλλο γραφείο, σε άλλο όροφο. Μου κίνησε την περιέργεια, ήθελα να τον γνωρίσω. Ένιωσα ότι η ψυχή μου και η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα πάντα μέσα μου, κι όμως δεν πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου απο- δείκνυε ότι επιτέλους αγαπούσα αληθινά. Μπέμπα: Κι εγώ… είχα πολλή αγάπη να δώσω... Για να καταλάβετε όμως πρέπει να το πάρω από την αρχή. Είμαι η Μπέμπα. Το αληθινό μου όνομα βέβαια είναι Ευτυ- χία αλλά... Είμαι πολύ δυστυχισμένη... και μόνη! Σας φαίνεται αστείο; Κι όμως… πάντα ήμουν μόνη. Ο μπαμπάς μου ερωτεύτηκε τη μαμά μου, ενώ είχε σχέση με κάποια άλλη γυναίκα, αν μπορώ να την αποκαλώ γυναί- κα. Μάγισσα καλύτερα θα έπρεπε να την πω. Θύμωσε τόσο πολύ όταν έμαθε για τη μαμά μου, που γεμάτη μίσος και πάθος για εκδί- κηση πήγε σε μια μάγισσα και την έβαλε να καταραστεί το παιδί που περίμεναν οι γονείς μου. Κι από ένα όμορφο νεογέννητο μωρό μεταμορφώθηκα σε τέρας! Μόλις με είδε η μητέρα μου… δεν άντεξε... Πέθανε από τη στεναχώρια της! Γιώργος: Ξέρω πως είναι να είσαι ορφανός. Ξέρω πως είναι να αναζητάς την αγάπη. Όταν έχασα την γη κάτω απ’ τα πόδια μου… γνώρισα τη Λένα. Είχα την ανάγκη να νιώσω ξανά ζωντανός. Ήθελα να πάρω και να δώσω αγάπη. Είχα πολλή αγάπη να δώσω. Νόμιζα πως μαζί της θα έκανα μια νέα αρχή. Νόμιζα πως… αν την έχω δίπλα μου… θα τα καταφέ- ρω. Η Λένα… η Λένα πάντα ήταν ονειροπόλα. Με πολλές φιλοδοξίες. Της άρεσε να μεγα- λοπιάνεται. Ήθελε να ζήσει τη μεγάλη ζωή. Και θα έκανε τα πάντα γι’ αυτό. Ήταν ικανή για όλα. Κι εγώ ήμουν βλάκας, την πίστεψα από την πρώτη στιγμή. Δέχτηκα την πλεκτάνη της για έναν ψεύτικο γάμο που θα εξασφάλιζε υποτίθεται τη μελλοντική μας ευτυχία. Θα ξεχρεώναμε με χρήματα άλλων, θα είχαμε δικό μας σπίτι, θα φτιάχναμε οικογένεια, θα ξεπλέναμε τις βρωμιές μας πατώντας πάνω στα συναισθήματα άλλων. Πώς; Πώς είναι δυνατόν να έχω πιστέψει ότι θα μπορούσα από τη μια μέρα στην άλλη να γίνω άνθρω- πος; Εγώ, μια μύγα που προσέκρουσε στο παμπρίζ της ζωής. Νόρα: Πώς μπορεί να ευτυχήσει ο άνθρωπος με έναν ψεύτικο γάμο; Και πόσο χρόνο μπο- ρεί να σου πάρει μέχρι να συνειδητοποιή- σεις το ψέμα του; Ένα καλό πήγα να κάνω κι εγώ, ένα, και μου βγήκε ξινό. Ο άνδρας μου ήτανε βαριά άρρωστος. Ο γιατρός τού σύστη- σε να πάει σε ένα μέρος με μεσημβρινό κλί- μα. Λόγω οικονομικών δυσκολιών τόλμησα να ζητήσω δάνειο χωρίς να το πω στον άντρα μου. Για κακή μου τύχη όμως το άτομο αυτό που μου δάνεισε τα χρήματα ήταν ο επόμε- νος προϊστάμενός του, ο Κρόγκσταντ. Με το που πήρε προαγωγή άρχισε να με απειλεί. Τότε ήρθε ένα γράμμα στο σπίτι. Απειλούσε να αποκαλύψει στον σύζυγό μου τις παρά- νομες πράξεις μου για τον δανεισμό. Έτρε- μα στην ιδέα του να πάρει ο άντρας μου την ευθύνη. Όταν το διάβασε ο Χέλμερ τρελά- θηκε. Εκείνη την στιγμή άκουσα πράγματα από το στόμα του που δεν τα είχα ακούσει ποτέ ξανά. «Κακορίζικη, υποκρίτρια, ψεύ- τρα… Κριματισμένη… Άβυσσος ασχήμιας, ελαφρόμυαλη γυναίκα… Θα μείνεις στο σπίτι μας μόνο για τα μάτια του κόσμου! Εί- σαι ανάξια μητέρα και σύζυγος». Λόγια που γύριζαν συνέχεια το μυαλό μου: «ελαφρό- μυαλη, ανάξια… Θα μείνεις στο σπίτι μας μόνο για τα μάτια του κόσμου…» Και όταν η απειλή έχει περάσει, εκείνος να ξαναγί- νεται γλυκός, να θεωρεί πως δεν έχει γίνει τίποτα και πως πάλι είμαι δική του. Εκείνο το βράδυ κάτι άλλαξε μέσα μου. Τα προσβλητικά του λόγια με έκαναν να ξυ- πνήσω, να πω: φτάνει! Να βάλω ένα τέρμα σ΄ αυτό το μαρτύριο, στον χειριστικό τρόπο με τον οποίο με αντιμετώπιζαν μέχρι εκείνη τη στιγμή οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι. Μπέμπα: Κρίμα να μην έχεις κάποιον να σε αγαπά πραγματικά. Η δική μου ιστορία είναι αλλιώτικη. Έμεινα μόνη με τον μπα- μπά... με αγαπούσε πολύ, με μεγάλωσε με πολλή στοργή! Πάντα με πρόσεχε.. Μου έκτισε έναν ψηλό τοίχο για να με προστα- τέψει από τον κακό και άδικο κόσμο.. ούτε σχολείο πήγα με τα άλλα παιδιά. Πλήρωνε τους καλύτερους δασκάλους να μου κάνουν μάθημα στο σπίτι.. δεν ήθελε να πληγωθώ, να δω πόσο διαφέρω από τους άλλους και να υποστώ αυτά που ο κάθε άνθρωπος έχει να περάσει μέχρι να γίνει αποδεκτός... πάντα όμως υπήρχαν τα σχόλια και οι ματιές των υπηρετών και πάντα αυτές οι λέξεις: ζώο, κτήνος, τέρας... Δεν φταίνε αυτοί, δεν τους κατηγορώ! Η κοινωνία φταίει.. φτιάχτηκε με συγκεκριμένες προδιαγραφές και αν δεν ταιριάζεις στην εικόνα της πρέπει να εξο- ριστείς.. όμως είναι κρίμα... γιατί είχα τόση αγάπη μέσα μου.. τόση αγάπη... Το ξόρκι της μάγισσας έλεγε πως αν δεν παντρευτώ μέχρι τα 25 με κάποιον που με αγαπά θα πεθάνω. Ποιος όμως θα αγαπού- σε ένα τέρας; Παρόλα αυτά, με τον μπαμπά προσπαθήσαμε.. Κάποτε είχα τη δύναμη της πίστης... πίστευα πως κάποιος θα δει μέσα μου, θα δει την καλοσύνη μου και θα μπο- ρέσει να ερωτευτεί την ψυχή μου και να πα- ραβλέψει την εικόνα μου... σε τόσες ταινίες και τόσα παραμύθια γίνεται αυτό! Εξάλλου η ζωή μου ακούγεται σαν παραμύθι... στην πραγματικότητα όμως ένας εφιάλτης είναι.. ένα σωρό προξενιά και γνωριμίες οργανώ- σαμε... τίποτα! Όλοι με εγκατέλειπαν στα πρώτα λεπτά σοκαρισμένοι και φοβισμένοι.. είχα απελπιστεί. Πίστευα πως θα πεθάνω μόνη και η αγάπη μου θα πάει χαμένη... Πολυδούρη: Είναι ωραίο να αγαπάς. Όταν τον είδα, πρώτη φορά, ένιωσα ένα φτερού- γισμα στην καρδιά, έναν κόμπο στο στομά- χι. Εκείνες τις πεταλούδες του έρωτα... Δεν είχα νιώσει αυτό το συναίσθημα ποτέ ξανά. «Μ’ απάντησες στο δρόμο, Ποιητή. Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη. Η δίψα της αγάπης που ζητεί σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη. Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή