75 74 Εργασίες Μαθητών Εργασίες Μαθητών ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ έλεγχο. Η εξουσία δίνεται μόνο σε εκείνους που τολ- μούν να σκύψουν και να την αδράξουν. Έτσι και εγώ θέλησα να το αποτολμήσω. Και σκότωσα... Ήθελα μόνο να κάνω ένα τόλμημα. Ο διάβολος μ’ έσπρωχνε να το κάνω. Είμαι σίγουρος ότι ο διάβολος, αυτός, μ’ έσπρω- χνε. Ποτέ δεν είχα σκοπό να σκοτώσω. Ποτέ δε θα το έκα- να αυτό. Μα θόλωσα και πί- στεψα ότι ήταν η μόνη λύση να αλλάξω τον κόσμο ή του- λάχιστο την ζωή μου. Τώρα έμπλεξα. Το μόνο που μου απομένει να κάνω είναι να παραδοθώ. Γυναίκα από τη Σονάτα: Εγώ πάλι το μόνο που ήθελα ήταν μια βόλτα μαζί του για να νιώσω και πάλι νέα, να κλείσω τα μάτια και να ονει- ρευτώ. Ήθελα μόνο μια συ- ντροφιά. Είναι φορές που… ψήνω έναν καφέ και πάντα αφηρημένη ξεχνιέμαι κι ετοιμάζω δύο. Ποιος να τον πιει τον άλλο; Αστείο, αλή- θεια. Τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο. Μόνη. Πάντα μόνη! Πολυδούρη: Η εποχή μας δεν ήταν για έρωτες. Δεν είχε γλύκα. Θα ‘θελα να ζω σε μια άλλη εποχή. Χωρίς προβλήματα, χωρίς σκοτού- ρες. Να μπορώ να πετώ με την καρδιά και το νου, να υπερβαίνω ό,τι με κρατά λυ- πημένη. Και έστω για λίγο τα κατάφερα. Και τα φτερά μου τα έδωσε αυτός! Είχα πιστέ- ψει πως μαζί θα μπορούσα- με να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. Εγώ και αυτός στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο σπίτι. Κοινή ζωή, κοινή μοίρα, κοι- νή εποχή. Όμως... τον έχασα... έφυγε για πάντα... και από εκείνη τη στιγμή η ζωή μου στα- μάτησε. Πολλοί προσπά- θησαν να με πλησιάσουν... πολλοί είπαν ότι με αγάπη- σαν... Πολλοί μου πρόσφε- ραν πολλά... Κανένας όμως, αγάπη μου, δεν ήταν σαν και εσένα. Δεν ήθελα κανέναν... Δεν τους ήθελα... ΚΑΝΕΙΣ δεν ήταν σαν εσένα... Ήσουν ο ένας, ο μοναδικός. Μπορεί οι άλλοι να μην έβλεπαν την μοναδικότητά σου... την έβλεπα όμως εγώ και αυτό αρκούσε... Σ’ έχασα. Και όσα όνειρα είχα κλείστηκαν βα- θιά στην καρδιά... Δεν τα άφησα να ξαναβγούν... Δεν υπήρχε πια λόγος... Μπέμπα: Εγώ όμως ακόμα ελπίζω. Κι αυτή την ελπίδα μού την ξανάδωσε ο Γιώρ- γος. Το νιώθω, δεν είσαι σαν αυτούς που λέει ο μπαμπάς πως βρίσκονται εκεί έξω και που μπορούν να με πληγώ- σουν. Όχι! Εσύ δε θα με πλή- γωνες ποτέ! Γιώργος: Εγώ, ε; Μπέμπα: Εσύ ποτέ δε θα μου έλεγες ψέματα, εσύ μοσχο- μυρίζεις καλοσύνη! Εσένα μπορώ να σε εμπιστευτώ! Γιώργος: Πώς είσαι τόσο σί- γουρη για μένα; Μπέμπα: Είμαι… Κατά κά- ποιον τρόπο, σε ήξερα πριν σε γνωρίσω. Σε είχα συνα- ντήσει στα όνειρά μου… Πι- στεύεις; Γιώργος: Σε τι; Στα όνειρα; Μπέμπα: Ναι! Στα όνειρα, στα θαύματα, ακόμα και στα πα- ραμύθια, πιστεύεις; Γιώργος: Κάποτε είχα τη δύ- ναμη της Πίστης. Είχα όνει- ρα. Είχα φιλοδοξίες, είχα ακόμα και αυτό που λένε μεγάλες προσδοκίες από τον εαυτό μου! Πίστευα πως είχα τα προσόντα, πως είχα τις ικανότητες, καταλαβαίνεις; Μπέμπα: Ναι! Και; Γιώργος: Με τα χρόνια, η πραγματικότητα μού έμαθε πως δεν μετράνε τα προσόντα, γιατί κάποιος άλλος έχει πιο πολλά. Δε με- τρά ο αγώνας, γιατί κάποιος άλλος εκεί έξω αγωνίζεται πιο σκληρά από σένα, γιατί πολύ απλά κάποιος άλλος είναι διατεθειμένος να χάσει περισσότερα… Μπέμπα: Ακούγεσαι… Γιώργος: Πικραμένος, απογοητευμένος, κουρασμένος, τελειωμένος, αποτυχημένος, αδικημένος, αηδιασμένος… ΝΑΙ! Βάλε ΝΑΙ σε όλα! Μπέμπα: Όχι… ακούγεσαι παραιτημένος. Γιώργος: Άκουσέ με: ευχαρίστησε τον πατέ- ρα σου για τον τοίχο που σου έφτιαξε! Έξω από αυτόν, θα βρεις τύπους μόνο σαν κι εμέ- να! Μπέμπα: Τα λες όλα αυτά, επειδή έχεις πιει πολύ. Σταμάτα να πίνεις! Σε ρίχνει… Γιώργος: Εκεί έξω υπάρχει μόνο πόνος! Όλα καταρρέουν. Οι ξερόλες το λένε «Κρίση»! Μπέμπα: Εσύ πώς το λες; Γιώργος: ΛΕΒΕΛ ΑΜΗΝ! Κι όταν οι άνθρωποι φτάσουν εκεί, κάνουν φρικτά πράγματα. Δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν και δεν έμεινε τίποτα να κρατηθούν… Δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για λίγα λεφτα. Μπέμπα: Δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει ο άν- θρωπος για λίγη αγάπη! Γιώργος: Καλά! Μπέμπα: Ό,τι και να πεις, δεν θα με κάνεις να χάσω την πίστη μου, γιατί εσύ είσαι το καλύτερο παράδειγμα! Αντιστάθηκες… Γιώργος: Εγώ είμαι ο χειρότερος από όλους, απ’ ό,τι υπάρχει εκεί έξω, εγώ είμαι ο χει- ρότερος! Εγώ είμαι η μαύρη τρύπα της ορ- γής! Ξέρεις γιατί; Γιατί με είχα ονειρευτεί καλύτερα και, τώρα που ξύπνησα, τίποτα… μισώ τον κόσμο όλο! Σαν τραγούδι ακούστη- κε αυτό! Με ένα καλό μπιτάκι, το βλέπω για σουξέ! Μπέμπα: Μη μιλάς έτσι, δε σου πάει! Ξέρω, υπάρχει κρίση, ο κόσμος έχει φτάσει στο Αμήν, όλοι αυτό λένε, αλλά τώρα είναι που χρειαζόμαστε πιο πολύ ο ένας τον άλλον… Όλα κάποτε περνάνε. Γιώργος: Το ξέρω! Αλλά, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, όταν περάσει αυτό, δεν θα έχει μείνει πια τίποτα! Μπέμπα: Όλες οι νύχτες, ακόμα και οι πιο μεγάλες, κάποτε ξημερώνουν… Αυτό που μετράει είναι, όταν η κρίση έχει περάσει, να έχουμε παραμείνει άνθρωποι! Γιώργος: Το δικό σου σουξέ είναι καλύτερο! Ήρωες: Νόρα: Το κουκλόσπιτο, Ερρίκος Ίψεν Ρήνη: Η τιμή και το χρήμα, Κωνσταντίνος Θεοτόκης Ηλικιωμένη γυναίκα: Σονάτα του Σεληνό- φωτος, Γιάννης Ρίτσος Ρασκόλνικοφ: Έγκλημα και τιμωρία, Φιο- ντόρ Ντοστογιέφσκι Γιώργος: Το κελεπούρι, Γιώργος Ηλιόπου- λος Μαρία Πολυδούρη μέσα από τα ποιήματά της Μπέμπα: Το κελεπούρι, Γιώργος Ηλιόπου- λος Μαθητές: Ψυχολόγος: Νικολάου Γιώργος, Γ1 Νόρα: Σπύρου Ελένη , Γ1 Ρήνη: Τσούμα Δέσποινα, Β6 Γυναίκα από τη Σονάτα του Σεληνόφωτος: Ιακωβίδου Ήβη, Γ1 Ρασκόλνικοφ: Αχιλλέως Ελένη, Γ1 Γιώργος: Γεωργίου Μιχάλης, Γ1 Μαρία Πολυδούρη: Ιωάννου Αγάθη, Γ1 Μπέμπα: Χατζηκυριάκου Μαρίνα , Γ2 Υπεύθυνη καθηγήτρια: Ερμάντα Τρύφωνος, Φιλόλογος Ρούσου Ξένια, Β9